Sztuki walki

Pojedynek dawnego mistrza Polski i byłego mistrza świata gościł na ekranach telewizyjnych wielokrotnie. Pokazywana była i sama walka, i komentarze dziennikarzy, a o samym wydarzeniu dyskutowano tygodniami. Gołota się zbłaźnił, Adamek pokazał klasę. Być może ich walka spopularyzuje boks, jako dyscyplinę sportową, w której walka nie musi kończyć się upadkiem, ale werdyktem na podstawie oceny techniki walki.

Boks, tudzież pięściarstwo, jako dyscyplina sportowa z określonymi zasadami narodził się w 1719 roku. Walka na pięści trwa od dwóch do dwunastu rund, a każda z nich trzy minuty. Ciosy zadawane przez jednego z pięściarzy dzielą się na proste (lewe proste oraz prawe proste), które są szybkie i skuteczne, sierpowe (boczne) oraz podbródkowe, które zadaje się z ręką zgiętą w łokciu. Tak, jak w przypadku rodzajów ciosów, wyróżnia się kilka rodzajów pozycji obronnych (odskok, odchylenie i garda).

Charakterystyczny dla bokserów jest strój składający się ze sznurowanych skórzanych butów, spodenek z paskiem o szerokości kilku centymetrów o barwie innej niż same spodenki, a także owijek zakładanych na dłonie i bokserskich rękawic. Na głowę, podbrzusze i wargi zakłada się ochraniacze. Nie zabezpieczają one jednak dostatecznie, choćby dlatego, że rozcięcie łuku brwiowego w czasie walki zdarza się nader często. Mowa tu jednak o boksie zawodowym, gdzie zakładanie ochronnego kasku nie jest niestety obowiązkowe. Właśnie dlatego wizerunek boksu jako sportu kuleje, a co za tym idzie, nie raz planowano jego usunięcie z programu olimpijskiego.