Sztuki walki

Tak, jak są sztuki walki, tak i można rozróżnić rodzaje broni. Nie chodzi tu o rewolwery i strzelby, ale o broń białą do walki wręcz bez elementów wybuchowych, a konkretniej – miecze. Wielką grupą siecznych mieczy są miecze japońskie. Tradycyjny japoński miecz to katana dłuższy niż 60 cm. Jest lekko wygięty do góry. Rękojeść z drewna bądź miedzi posiada wiele elementów dekoracyjnych. Nieco krótszym od katany mieczem japońskim jest kodachi. We władaniu nim szkoli kenjutsu. Tym narzędziem można zarówno bronić się, jak i atakować.

W szeregu mieczy ustawionych od najdłuższych do najkrótszych kolejny jest wakizashi. Jest to miecz krótki z głownią długą na 30-45 cm. Jego rękojeść to tsuka z wzorem uchi-himo, czyli atak-sznurek. Wakizashi była dozwolona dla chłopstwa, które posługiwało się raczej nunchaku. Wakizashi był ponadto noszony także przez samurajów, którzy mogli posiadać zarówno tą broń, jak i tradycyjną katanę, czyli zestaw daisho. Obecnie miecze japońskie częściej kojarzone są z tymi stosowanymi w kendo będącym odmianą szermierki sportowej. Mowa tu o bezpiecznych mieczach bambusowych shinai wykonanych z czterech listewek po części pokrytych skórą.

Shinai bambusowe po obłożeniu pianką i obszyciu naturalną białą skórą stosowane jest w treningach kenjutsu. Nosi wtedy nazwę fukuroshinai. W Polsce taki miecz kosztuje kilkanaście złotych, ale na jego wykonanie trzeba zwykle troszkę poczekać. Całą kategorią japońskich mieczy są oczywiście miecze samurajskie – niezwykle drogie, ostre, mogące przeciąć amerykański karabin bez śladu.